"ဆန္႔ထြက္လာမည့္ လက္သည္းမ်ား"

ေဆာင္းပါး

စိုးေနလင္း   

တနလၤာေန႔၊ ဇြန္လ 30 2008 03:13 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးဘ၀၊ လူမႈေရးဘ၀၊ ႏိုင္ငံေရး ဘ၀ေတြအေၾကာင္း ေရးသားထားတဲ႔ သတင္းေတြ၊ ေဆာင္းပါး ေတြ၊ စာအုပ္စာတမ္းေတြဖတ္ရ၊ လွ်ပ္တျပတ္ ရိုက္ထားတဲ႔ ဓါတ္ပံုေတြ၊ သတင္းဓါတ္ပံုေတြ၊ သတင္းဓါတ္ပံုေတြ၊ ဗီဒီယို ကလစ္ေေတြ၊ ဗီဒီယို ဇာတ္ကား၊ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြကို ၾကည့္ရတဲ႔အခါတိုင္း ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္ရ၊ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ရတယ္လို႔ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲရ၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရ၊ ၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရ ျဖစ္ရ၊ ေဒါသျဖစ္ရ စတဲ႔ မေကာင္းတဲ႔ စိတ္ခံစားမႈေတြကိုပဲ ၾကံဳေတြ႔ ခံစားခဲ့ရတာခ်ည္းပါပဲ။ အဲဒါေတြရဲ႕ အေျခခံ အေၾကာင္းတရားဟာ မွားယြင္းတဲ့ အေပၚထပ္ ႏိုင္ငံေရး အေဆာက္အဦ၊ မွားယြင္းတဲ႔ အေျခခံ စီးပြားေရး အေဆာက္အဦ ေၾကာင့္ပဲ ဆိုတာလည္း ရွင္းေနတာပါပဲ။ အေပၚဆံုးထပ္နဲ႔ ေအာက္ဆံုးထပ္ၾကားမွာ ရွိတဲ့ က်န္ေနတဲ႔အရာ အားလံုးဟာလည္း အလိုအေလွ်ာက္ မွားယြင္းသြားခဲ႔ရ မွားယြင္းေနဆဲပဲ ျဖစ္ရေတာ့တာပါပဲ။ ဒါလည္း ထူးဆန္းတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ အဓိက မွားယြင္းမႈၾကီး ႏွစ္ခုရဲ့ ၾကားမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ အမွားေတြကို တကယ္တန္း ခါးခါးသည္းသည္း ခံစားေနရတာကေတာ့ ေအာက္ဆံုးလႊာက မရွိဆင္းရဲသား ျပည္သူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိတဲ႔ ျပည္သူလူထုဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အၾကီးမားဆံုး စြမ္းအား အၾကီးမားဆံုး အင္အားစုၾကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ စြမ္းအားအၾကီးမားဆံုး အင္အားစုၾကီးဟာ အၾကီးမားဆံုး ဆင္းရဲဒုကၡကို ခံစားေနၾကရတဲ႔သူေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီ အင္အားစုၾကီးထဲမွာ ပါ၀င္ခဲ႔ရတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒီ စြမ္းအား အၾကီးမားဆံုး အင္အားစုၾကီးဟာ ဒီကေန႔ အခ်ိန္မွာ စြမ္းအား မဲ့သြားၾကပါျပီလား။ သူတို႔ ေတြ႔ၾကံဳခံစားေနရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြထဲက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ မရုန္းကန္ႏုိင္ မလႈပ္ရွားႏုိင္ ၾကေတာ့ဘူးလား။ အဲ႔ဒီလို မဟုတ္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ အခိုင္အမာ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ႏွစ္ငါးဆယ္ နီးပါး စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ သံဖေနာင့္ေအာက္မွာ ရက္ရက္စက္စက္ ဖိႏွိပ္ ညွင္းပမ္းခံရ၊ မ်က္စိပိတ္ နားပိတ္ အလုပ္ခံရလို႔ သူတုိ႔မွာ ရွိေနတဲ႔ ၾကီးမားတဲ႔ စြမ္းအားေတြကို အသံုးျပဳဖို႔ မၾကိဳးစားရဲေအာင္ ျဖစ္ေနၾကရရွာတာပါ။ ကိုယ္စီကိုယ္စီမွာ ရွိေနတဲ႔ အစြမ္းသတိၱေတြကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ မသိႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနၾကရရွာတာပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ႏြံနစ္ေနတဲ႔ သမိုင္းဘီးကို တြန္းတင္လြတ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္စြမ္း အမွန္တကယ္ ရွိေနတာဟာ သူတို႔ပါပဲ။ မွတပါးတျခားမရွိ၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ သာမန္ျပည္သူေတြပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ အျငင္းပြားစရာ မရွိဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။

ဒုတိယ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးလို႔ ေျပာလို႔ ရသလို နယ္ခ်ဲ႕ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ေအာင္မဟုတ္ပဲ အမ်ိဳးသား စစ္အာဏာရွင္စနစ္ လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ေအာင္ တိုက္ေနတဲ႔ အမ်ိဳးသား လြတ္ေျမာက္ေရး ေတာ္လွန္ေရးပါ။ နယ္ခ်ဲ႕ကို ေတာ္လွန္ တိုက္ခိုက္ရတာထက္ ပိုျပီးခက္ခဲ ၾကမ္းတမ္းပါတယ္။ အခ်ိန္ကာလကို ေျပာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ တုိ႔ရဲ႕ ျပည္သူလူထုဟာ အတိုင္းအတာတခုအထိ ဒီေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္စဥ္ကို ျဖတ္သန္းၾကံဳေတြ႔ ျပီးခဲ႔ပါျပီ။ အေတာ္အတန္ အတိုင္းအတာတခုထိ ရင့္က်က္ခဲ့ပါျပီ။ ေနာက္ျပီး ေေတာ္လွန္ေရးေတြ ေပါက္ဖြြားခဲ႔တဲ႔ ေခတ္ကာလအရ ျဖစ္စဥ္ေတြဟာ ကြဲျပား ျခားနားေနပါတယ္။ ဒီကေန႔ အိုင္တီ ေခတ္ ကမၻာျပန္႔ ျဖစ္စဥ္ကာလ (Globalization) မွာ အခ်ိန္ေတြကို ၾကံ့ဳေကြးသြားေအာင္ နည္းပညာေတြက စြမ္းေဆာင္ ႏုိင္ေနပါျပီ။ က်ေနာ္တို႔ သမိုင္းထဲက ေတာ္လွန္ေရး ျဖစ္စဥ္ေဟာင္းေတြေလာက္ အခ်ိန္ ယူစရာ မလိုပါဘူး။ အခ်ိန္ေတြကို ခ်ံဳ႕ျပီး အရွိန္အဟုန္ကို ျမွင့္တင္လို႔ရတဲ႔ ေခတ္ကာလ ျဖစ္ေနပါျပီ။

က်ေနာ္တို႔ စိတ္ပ်က္ အားငယ္စရာ မရွိပါဘူး။ အလုပ္ကို ခ်က္ျခင္းစဖို႔ပဲ လိုအပ္ပါတယ္။ စျပီးျပီ ဆိုရင္လည္း အရည္အတြက္ေရာ အရည္အခ်င္း အရပါ အရွိန္အဟုန္ကို ျမွင့္တင္ ေပးၾကရပါလိမ့္မယ္။ ေတာ္လွန္ေရးၾကီး ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျပီးဆံုးသြားဖို႔ ေပါင္းစည္းလို႔ ရႏုိင္သမွ် အင္အား ေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ ေပါင္းစည္းၾကရပါမယ္။ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ အဓိက ရည္မွန္းခ်က္ ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ အသံုးျပဳလို႔ ရႏုိင္သမွ် ေတာ္လွန္ေရး နည္းနာေတြကို သံုးစြဲၾကရပါလိမ့္မယ္။ တဦးခ်င္း တေယာက္ခ်င္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တအုပ္စုခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ေဒါက္ေထာက္ က်ားကန္ထားသမွ် အရာအားလံုးကို တိုက္ဖ်က္ ေျခမႈန္းၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ တိုက္ဖ်က္ေရး ဒီမိုကေရစီ ေတာ္လွန္ေရး ၾကီး ရွံဳးနိမ့္သြားမယ္ဆိုရင္၊ ဒီအတိုင္း စစ္အာဏာရွင္ေတြကို ဆက္ျပီး အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ေပးထားမယ္ ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ႏုိင္ငံဟာ လံုး၀ ပ်က္သုန္း သြားေတာ့မယ္ အေလွ်ာ့ေပး စြန္႔လႊတ္လို႔ မျဖစ္ဘူး ဆိုတာကို ျပည္သူလူထု တရပ္လံုး သိျမင္ သေဘာေပါက္ၾကဖို႔ လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။

ႏုိင္ငံေရး သေဘာတရားေတြ၊ စနစ္ေတြ၊ အသစ္အသစ္ ေပၚေပါက္လာေနတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ လမ္းေၾကာင္းေတြ အေၾကာင္းကို ျငင္းခုန္ ေဆြးေႏြး သေဘာထားကြဲျပား ေနၾကရမယ့္အခ်ိန္ မဟုတ္ဘူး။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အျမစ္ျပတ္ တိုက္ဖ်က္ ေျခမႈန္းဖို႔သာ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ တညီတညြတ္ထဲ ယံုၾကည္ထားၾကဖို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ က်ေနာ့အေနနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ျပန္ျပီး အားျဖည့္ သန္႔စင္ဖို႔ အတြက္ ဖတ္ၾကည့္လိုက္မိတဲ႔ မဟာျမိဳင္ ေတာရဆရာေတာ္ၾကီး ဦးေဇာတိကရဲ႕"ေတြးမိတိုင္း ေပ်ာ္တယ္" ဆိုတဲ႔ စာအုပ္ထဲက ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ႕ မိန္႔ဆိုခ်က္တခုကို ျပန္ျပီးသတိရမိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီး ကေတာ့ ဘယ္လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ဘယ္တိုင္းျပည္လို႔ ထည့္သြင္း မေျပာခဲ႔ပါဘူး။ က်ေနာ္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္ လို႔ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။

ဆရာေတာ္ၾကီးက

"…မတရားတာ၊ မမွ်တတာေတြကို လုပ္တဲ႔သူေတြ မ်ားေနရင္ တရားမွ်တမႈ မရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ုိင္း ျဖစ္ေနမယ္။ တရားမွ်တမႈ မရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ လြတ္လပ္မႈရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္း ျဖစ္တယ္လို႔ ဘယ္ေျပာႏုိင္မလဲ။

မတရားတာ လုပ္တဲ့သူရွိရင္ ခံရတဲ့သူ ရွိတယ္။ ခံရတဲ႔သူဟာ လုပ္တဲ႔သူကို ေလးစားမွာ မဟုတ္ဘူး။ တဦးကိုတဦး မေလးစားႏုိင္တဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္း မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ တရားမွ်တမႈမရွိ ၊ ဂုဏ္သိကၡာလည္း မရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ေနရတဲ႔ သူဟာ စိတ္ေအးခ်မ္းသာယာမႈ ဘယ္လိုလုပ္ ရႏုိင္ေတာ့မလဲ။

လူတခ်ိဳ႕ မတရားတာကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ခြင့္ရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ လြတ္လပ္တဲ႔ အသိုင္းအ၀ုိင္း မျဖစ္ႏုိ္င္ဘူး။ မလြတ္လပ္တဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ႔ အသိုင္းအ၀ိုင္း မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ တရားမွ်တမႈ၊ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ ဒီသံုးပါးဟာ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ တန္ဖိုးထားစရာ ေကာင္းတဲ႔ ဒီ (Human values) သံုးပါးမရွိရင္ အဆင့္ျမင့္တဲ႔ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္း မျဖစ္ေသးဘူး…" လို႔ မိန္းၾကားေဟာေျပာခဲ့ ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ေတြ တရားမွ်တမႈ မခံစားခဲ႔ရေသးဘူး၊ လြတ္လပ္မႈကို မခံစားခဲ႔ရေသးဘူး၊ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခု မျဖစ္ေသးဘူး ဆိုတာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။

က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္သူလူထုၾကီး အေနနဲ႔ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး ၾကရပါလိမ့္မယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အေပါင္းအပါေတြကို ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ဆန္႔က်င္တြန္းလွန္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကရပါလိမ့္မယ္။ အားလံုးဟာ လက္နက္စြဲကိုင္ ဆန္႔က်င္ ေတာ္လွန္ႏုိင္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္လုပ္ႏုိင္ သေလာက္ အႏၱာရာယ္ မမ်ားတဲ႔ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ႔ ခုခံဆန္႔က်င္မႈေတြကို သံုးျပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဆန္႔က်င္ၾကဖုိ႔သာ အေရးၾကီးပါတယ္။ အဲ႔ဒီ အဆင့္ကေနျပီး တဆင့္ တိုးတက္လာတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ့ ပိုျပီး ထိေရာက္ အစြမ္းထက္တဲ႔ နည္းေတြနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဆန္႔က်င္ ေတာ္လွန္ ႏုိင္လာၾကပါလိမ့္မယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဓမၼ၀ါဒီ စစ္အာဏာရွင္ေတြ မၾကာေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာ က်ဆံုး၊ အာဏာရွင္စနစ္ နိဂံုး ခ်ဳပ္ရပါလိမ့္မယ္။ ဓမၼဟာ အမွန္တရား ျဖစ္တယ္၊ သစၥာတရား ျဖစ္တယ္။ ။

စိုးေနလင္း

ဖတ္ရတာ အားမန္တက္ၾကြေစတဲ ့ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ မို ့ ျပန္လည္မွ်ေ၀ ေပးလိုက္တာပါ။

ျခေသၤ့ႀကီး မ်က္လံုးနီေနၿပီ

ေဆာင္းပါး

ေနသန္ေမာင္   

တနလၤာေန႔၊ ဇြန္လ 16 2008 23:28 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

ဒီကေန႔ ကမၻာမွာ ရာသီဥတု ေျပာင္းလဲမႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သိပံၸနည္းက် ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္ေတြကို ပညာရွင္ေတြက ေန႔စဥ္လိုလို စိုးရိမ္တႀကီး သတိေပးေနေပမယ့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ ေနာက္က်တဲ့ ဘာသာေရးအရ၊ သက္ဝင္ ယံုၾကည္မႈအရ ျမန္မာ အပါအဝင္ အာရွတိုက္သား အမ်ားစုရဲ့ ရာသီဥတု အေပၚ ယူဆခ်က္ေတြက အမ်ားအားျဖင့္ တူညီၾကပါတယ္။

မီး အႀကီးအက်ယ္ေလာင္တာ၊ ေတာလဲသံႀကီးေတြ ျမည္ဟီးၿပီး ေျမငလွ်င္ေတြ လႈပ္တာ၊ ေရႀကီးတာ၊ မုန္တိုင္းဝင္တာ၊ အဲဒါေတြရဲ့ ေနာက္ဆက္ တြဲအျဖစ္ အစာေရစာ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးတဲ့ ကပ္ေဘးေတြ ဆိုက္တာ၊ လူေပါင္း သိန္း၊ သန္းခ်ီ ေသေၾကပ်က္စီးတာေတြဟာ ေကာင္းကင္ဘံုရဲ့ နိမိတ္လကၡာေတြအျဖစ္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ယံုၾကည္ေနၾကပါတယ္။

ကမၻာႀကီး ပူေႏြးလာၿပီး ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္တာေတြဟာ လူေတြရဲ့ အမွားေၾကာင့္ဆိုတာ အားလံုး လက္ခံထားၾကသလို သဘာဝ ကပ္ေဘးေတြ ရက္ဆက္ဆိုသလို ၾကံဳေတြ႔ရတာ။ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆိုးဆိုးရြားရြား ၾကံဳရတာေတြဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြရဲ့ ျပည္သူေတြအေပၚ ဓမၼနဲ႔အညီ မအုပ္ခ်ဳပ္တာ၊ လူေတြအခ်င္းခ်င္း သစၥာတရား ကင္းမဲ့ၿပီး ဒုစ႐ိုက္ေတြ ေပါမ်ားလာတာ၊ လူ႔က်င့္ဝတ္ေတြ ေဖာက္ျပားၿပီး ေမာဟ၊ ေဒါသ၊ မာန္မာနေတြ ဖံုးလႊမ္းတာေတြေၾကာင့္ ေကာင္းကင္ဘံုကေန ေလာကလူသားေတြအေပၚ ျပစ္ဒဏ္ခတ္တာလို႔ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ တရားေတာ္ေတြအရ ေကာက္ခ်က္ ဆြဲၾကပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ ၂ဝဝ၇ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးမွာ သိန္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ မိုးထဲေလထဲ ျပည္သူ႔ အက်ပ္အတည္းေတြအတြက္ လမ္းမေတြ ထြက္ ႂကြခ်ီၿပီး ၿမ့ဳိရြာေတြအႏွံ႔ ေမတၱာသုတ္ ရြတ္ဖတ္ သရဇၩယ္တဲ့အေပၚ ျမန္မာစစ္အစိုးက လက္နက္နဲ႔ အၾကမ္းဖက္ ၿဖိဳခြဲၿပီး သံဃာေတာ္ေတြကို စာသင္တိုက္ေတြကေန ေမာင္းထုတ္ခဲ့တာ၊ ဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ခဲ့တာေတြအေပၚ ဗုဒၶဘာသာဝင္ လူထုဟာ ေသြးပ်က္ထိတ္လန္႔စြာ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရ ပါတယ္။

ဓမၼတရားကို ေဖာက္ျပန္ၿပီး ျပည္ရဲ့ ဦးေခါင္း၊ လက္႐ံုးနဲ႔ မ်က္လံုးေတြ သုတ္သင္ခံရၿပီဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္ဘံုရဲ့ ျပစ္ဒဏ္ခတ္တာကို ခံရေတာ့မယ္လို႔ လူေတြက တထစ္ခ် ယံုၾကည္ခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒီလို အေျခအေနေတြ ၾကံဳရတဲ့အခါမွာ ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ ထီးက်ဳိးစည္ေပါက္ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အတိတ္ကာလက အေတြ႔အၾကံဳေတြနဲ႔ ယွဥ္ထိုးၿပီး ဒီကေန႔ ရွင္ဘုရင္႐ူး ႐ူးေနတဲ့ သန္းေရႊနဲ႔ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြအတြက္ ေနဝင္ခ်ိန္ဟာ ၂ဝဝ၈ မေက်ာ္ေတာ့ဘူးလို႔ ခန္႔မွန္းလာၾကပါတယ္။ အတိတ္ တေဘာင္ေတြ၊ ေဗဒင္ယၾတာေတြနဲ႔အတူ လူထုဟာ သူတို႔နည္း သူတို႔ဟန္နဲ႔ သစၥာတရားရဲ့ ထာဝရ မွန္ကန္ျခင္းကို ဆုတ္ကိုင္ၾကပါတယ္။

အနီးစပ္ဆံုး ဆြဲယူျပတဲ့ ဥပမာေတြကေတာ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ့ ေနာက္ဆံုးဘုရင္ သီေပါမင္းလက္ထက္ နန္းတြင္းက မင္းညီမင္းသားေတြ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ သုတ္သင္မႈရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ႏိုင္ငံအႏွံ႔ လံုျခံဳမႈေလ်ာ့ရဲၿပီး စီးပြားပ်က္ ကပ္ဆိုက္မႈ၊ အထက္ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံ႔ ေက်ာက္ေရာဂါ ကပ္ တမဟုတ္ခ်င္း ပ်ံ့ႏွံ႔ၿပီး သီေပါရဲ့ တဦးတည္းေသာ သားေတာ္ ေသဆံုးခဲ့မႈ၊ ပါေတာ္မမူခင္ ေကာင္းကင္တခြင္လံုး ေသြးေတြ ပက္ၾကဲထား သလို နီရဲေနျခင္း၊ မိုးႀကိဳးပစ္ျခင္း၊ အခ်ိန္အခါမဟုတ္ လ်ပ္ျပက္ကာ ေလျပင္းတိုက္ျခင္း စသည့္ နိမိတ္မ်ားအေၾကာင္း ပါးစပ္စကားနဲ႔တဆင့္ သယ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒုတိယေျမာက္ ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာကေတာ့ အာဏာရွင္ ဦးေနဝင္းလက္ထက္ (၁၉၆၂-၁၉၈၈) ႏွစ္ေပါင္း ေထာင္ခ်ီ တည္တံ့ခဲ့တဲ့ ပုဂံေျမက တန္ခိုးႀကီးဘုရားေတြ အမ်ားအျပား ၁၉၇၅ ခုႏွစ္မွာ ႀကီးမားတဲ့ ငလွ်င္ေဘးေၾကာင့္ ေျမျပင္ေပၚ ျပားျပားဝပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ၄ ႏွစ္အၾကာ မႏၱေလးၿမ့ဳိမွာ မီး အႀကီးအက်ယ္ ေလာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပည္သူအမ်ားစုက နိမိတ္ေတြအျဖစ္ လက္ခံခဲ့ၾကပါတယ္။ ရလဒ္ ကေတာ့ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ ႀကီးမားေတာင့္တင္းၿပီး ျပည္သူေတြ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ခဲ့ရတဲ့ (မဆလ) တပါတီႀကီးနဲ႔အတူ ဦးေနဝင္း တေယာက္ တျပည္လံုးရဲ့ ဆန္႔က်င္မႈေၾကာင့္ ရာဇပလႅင္ေပၚကေန ဆင္းခဲ့ရပါတယ္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လမတိုင္မီ ေကာင္းကင္တခြင္ဟာ ညအခါမွာ ေသြးကဲ့သို႔ နီရဲေနတယ္လို႔ လူႀကီးသူမေတြက နိမိတ္ေတြအျဖစ္ ယံုၾကည္ခဲ့ပါေသးတယ္။

တ႐ုတ္ျပည္ရဲ့ တုႏိႈင္းမဲ့ ေခါင္းေဆာင္ ေမာ္စီတုန္းဟာ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္က လူ သိန္းနဲ႔ခ်ီ ေသေၾကခဲ့ရတဲ့၊ ႀကီးမားတဲ့ ငလွ်င္ႀကီး လႈပ္ခတ္အၿပီး လအနည္းငယ္ အၾကာမွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေမာ္တေယာက္ ေကာင္းကင္ဘံုရဲ့ ဒဏ္ခတ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရတာလို႔ သူ႔လက္ေအာက္ ဒုကၡေပါင္းမ်ားစြာ ခါးစည္းခံခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူေတြက တညီတညြတ္တည္း ယံုၾကည္ခဲ့ၾကပါတယ္။

လူေတြဟာ သိပ္ကို အားကိုးရာမဲ့လာတဲ့အခါ၊ ခိုးကိုးရာမဲ့လာတဲ့အခါ ဘာသာတရားနဲ႔ ဆက္ႏြယ္တဲ့ နိမိတ္ပံုေတြကို ပိုမိုလက္ခံလာၾကတာ ဓမၼတာပါ။

ဒီေနရာမွာ သိပံၸနည္းက် ႏိုင္ငံေရး ဖေလာ္ဆိုဖီေတြကို ခဏ ေဘးခ်ိတ္ထားၿပီး ျပည္သူေတြအားလံုး တညီတညြတ္တည္း စိတ္ဝင္စားေနၾကတဲ့ ဒီ နိမိတ္ေတြအေၾကာင္းက ပိုၿပီး အေရးပါလာတာကေတာ့ ျငင္းလို႔ မရပါဘူး။ မႏွစ္က စက္တင္ဘာလမွာ သံဃာေတြ ဝါးရင္းတုတ္နဲ႔ ႐ိုက္ခံရတာ၊ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ ခံရတာေတြျဖစ္ၿပီး လူထုအမ်ားစုက ဒီလို အေျခအေနေတြကို မသိစိတ္ကေန ထင္ေၾကးေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒီႏွစ္ဆန္းမွာ မႏၱေလးမွာ မီး အႀကီးအက်ယ္ ေလာင္ခဲ့တာ၊ ေမလမွာ ဧရာဝတီနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ မုန္တိုင္းက်ၿပီး လူ သိန္းနဲ႔ခ်ီ ေသဆံုးခဲ့တာေတြဟာ ဒီထင္ေၾကးကို ပိုၿပီး အားျဖည့္ေပးခဲ့ပါတယ္။ လူထုဟာ ဒီမိုကေရစီကို ငတ္မြတ္ ေတာင့္တေနၾကေပမယ့္ အမ်ားစုကေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြဟာ ဘုန္းတန္ခိုးျပည့္စံုမွ တိုင္းျပည္ကို တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းေအာင္ ေဆာင္က်ဥ္းႏိုင္မယ္၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ တရားပ်က္တဲ့အခါ တိုင္းျပည္ဟာ အႏၱရာယ္ အသြယ္သြယ္၊ ကပ္ဆိုးေတြအဖံုဖံု ၾကံဳရမယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနၾကတုန္းပါပဲ။

အေသခ်ာဆံုး ျဖစ္လာမယ့္ ေဘးကေတာ့ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ဆန္အိုးႀကီးဟာ နာဂစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ေမွာက္သြားပါၿပီ။ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ အစာေရစာ ငတ္မြတ္ ေခါင္းပါးတဲ့ေဘးက လအနည္းငယ္မွာ ေပၚေပါက္လာဖို႔က ေသခ်ာေနပါတယ္။ ျပည္ကေတာ့ တင္းေနပါၿပီ။ 

တခ်ိန္တည္းမွာပဲ မုတ္သုန္ရာသီရဲ့ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ မုန္တိုင္းေတြက ျမန္မာ့ ပင္လယ္ျပင္အနီးမွာ နိမိတ္ေတြ ျပေနသလို မုတ္သုန္မိုးေၾကာင့္ ေရႀကီး၊ ေျမၿပိဳျဖစ္ရပ္ေတြက ႏူရာဝဲစြဲ၊ လဲရာသူခိုးေထာင္းဖို႔ ျဖစ္လာေနေတာ့တာပါပဲ။ ျမန္မာ့သမိုင္းတေလွ်ာက္ ရာဇပလႅင္ထက္ ေခြးတက္လို႔ ေသြးပ်က္စရာေတြ မ်ားစြာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူထုဟာ ေကာင္းကင္ဘံုရဲ့ နိမိတ္ကို ယံုၾကည္တယ္ဆိုရင္ ရင္ဆိုင္ရမယ့္ ေဘးေတြအတြက္ ႀကိဳၿပီး ျပင္ဆင္ထားသင့္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီဟာ အသင့္ ခ်က္ထားၿပီးသား ထမင္းအိုးတအိုး မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူေတြဟာ ထမင္းအိုးတအိုး ျဖစ္ဖို႔အတြက္ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျပင္ထားဖို႔ လိုပါတယ္။ ေခတ္သစ္တည္ဖို႔ အရွိန္ယူထားဖို႔ လိုပါတယ္။

ျခေသၤ့ႀကီး မ်က္လံုးနီနီ ... ပုဂံျပည္ႀကီး ပ်က္လတၱံ႔ ... ဆိုတဲ့ အတိတ္ေဘာင္ေတြကို ယံုၾကည္ ၾကေသးတယ္ဆိုရင္ ျပည္သစ္တည္ဖို႔ အားေတြ ေမြးၾကဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ျခေသၤ့ႀကီး မ်က္လံုးနီေနလို႔ပါပဲ။ ။

ေနသန္ေမာင္

မူရင္း စာေရးဆရာေရးသားတင္ျပထားခ်က္ေလး ေတြ ကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို ့ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြရဲ ့ ဒီမိုကေရစီ အိပ္မက္ေလး အတြက္ အားေဆး တခြက္မ်ားျဖစ္ေလ မလားေပါ့ေနာ္။

 ဒီေဆာင္းပါးကိုဖတ္ျပီးေတာ့ ျပန္လည္ မွ်ေ၀ခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵျဖစ္လာတာေၾကာင့္ ကူးယူေဖၚျပလိုက္တာပါ။

တိုင္းျပည္လည္း မြဲျပာက်၊ တပ္မေတာ္ႀကီးလည္း အင္အားမရွိ

ေအာင္သူၿငိမ္း   

ဗုဒၶဟူးေန႔၊ ဇြန္လ 11 2008 17:03 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ စစ္အစိုးရ တက္လာခ်ိန္မွစ၍ "တပ္မေတာ္ကို ေခတ္မီတပ္မေတာ္ ျဖစ္လာေအာင္ ခ်ဲ႔ထြင္ေရး" ဟူ၍ အစဥ္ တစိုက္ ေႂကြးေၾကာ္ ျပင္ဆင္လာခဲ့သည္။ ထိုထက္ ပိုဆိုးသည္မွာ "တပ္မေတာ္ အင္အားရွိမွ တိုင္းျပည္ အင္အားရွိမည္" "တပ္မေတာ္သာ အမိ၊ တပ္မေတာ္သာ အဖ" ဟူေသာ ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ား မတန္တရာ တင္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ တပ္မေတာ္ ေမာ္ကြန္းဌာနမွ "ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ တပ္မေတာ္၏ အခန္းက႑သမိုင္း" ဟူ၍ အတြဲမ်ားစြာ ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုး ယခု ေရးဆြဲခဲ့သည့္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒတြင္ပင္ "ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အနာဂတ္ ႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈ၌ တပ္မေတာ္က ပါ၀င္ တာ၀န္ယူရန္" ဟူ၍ အတိအလင္း ျပဌာန္း ထည့္သြင္းလာခဲ့ပါသည္။ 

တင္လာခဲ့သည့္အတိုင္း စစ္တပ္ကိုလည္း တိုးခ်ဲ႔လာခဲ့သည္။ ၁၉၅၀ မွ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံက လက္နက္၀ယ္ယူ တင္သြင္းမႈမွာ တႏွစ္လွ်င္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၄ သန္းေအာက္မွာသာ  ရွိခဲ့သည္။ ၁၉၇၀ မွ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္အတြင္းတြင္ ၾကည့္လွ်င္လည္း ပ်မ္းမွ်အားျဖင့္ ႏွစ္စဥ္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၈ သန္းမွ်သာ ရွိခဲ့ပါေသးသည္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္း ခ်ိန္မွစ၍ တပ္ဖြဲ႔မ်ားကို တိုးခ်ဲ႔ ဖြဲ႔စည္းလာခဲ့သလို၊ လက္နက္ဆန္းမ်ားကိုလည္း တိုးတက္ ၀ယ္ယူလာခဲ့ပါသည္။ အာဏာသိမ္းၿပီးစ ကာလတြင္ပင္ တရုတ္ႏိုင္ငံမွ စစ္လက္နက္ ေဒၚလာသန္း ၁,၀၀၀ ေက်ာ္ဖိုး တလံုးတခဲတည္း ၀ယ္ယူတင္သြင္းခဲ့ၿပီး၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ယူကရိန္း၊ ရုရွားႏွင့္ အျခားႏိုင္ငံမ်ားမွ ၀ယ္ယူ တင္သြင္းေနခဲ့ပါသည္။ ေလတပ္တြင္ MiG-29, Chendu F-7 M, NAMC A-5C, SOKO G-4 Super Galeb, FT-7, Shenyang FT- 6 စသည့္ တိုက္ေလယာဥ္ႏွင့္ အျခားသံုး ေလယာဥ္၊ ရဟတ္ယာဥ္ အစီးေပါင္း ၁၈၀ ေက်ာ္ကို ထပ္မံ ျဖည့္ဆီးခဲ့ သည္။ ေရတပ္တြင္လည္း တရုတ္ႏိုင္ငံမွ ဟိုင္နန္ အမ်ဳိးအစား စစ္သေဘၤာမ်ား အပါအ၀င္ စစ္သေဘၤာသစ္ ၃၀ ေက်ာ္ကို ထပ္မံ ျဖည့္ဆီးခဲ့ပါသည္။ 

ဂ်ိန္းစ္ ကာကြယ္ေရးမဂၢဇင္း (Jane's Defence Weekly) မွ ရရွိခဲ့သည့္ ျမန္မာစစ္တပ္၏ စာရြက္စာတမ္းမ်ားအရ ၁၉၉၂ ခုႏွစ္ ႏွစ္လည္တြင္ ၾကည္း-ေရ-ေလ စုစုေပါင္း အင္အား ၂၇၀,၀၀၀ အထိ တိုးတက္ခဲ့ၿပီး၊ အာဏာသိမ္းၿပီးခ်ိန္ ၁၉၈၈ မွစ၍ ၆၀% တိုးခ်ဲ႔ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ အက်ပ္အတည္းမ်ား ေလ့လာေရးအဖြဲ႔ (ICG) ၏ အစီရင္ခံစာတခုအရ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ စစ္သည္အင္အား ၁၉၀,၀၀၀ ရွိရာမွ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္တြင္ ၄၀၀,၀၀၀ အထိ ရွိလာခဲ့သည္။ (န၀တ) စစ္အစိုးရ ကလည္း စစ္အင္အား ၅၀၀,၀၀၀ အထိ ေရာက္ေအာင္ တိုးခ်ဲ႔မည္ဟု ေျပာင္ဖြင့္ေျပာ ေၾကညာခဲ့ပါသည္။ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္က ျမန္မာ့စစ္တပ္တြင္ တပ္ရင္း (၅၀) မွ်သာ ရွိေသးၿပီး၊ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္တြင္ တပ္ရင္း (၁၂၀) မွ်သာ ရွိပါေသးသည္။ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာ လံုျခံဳေရးႏွင့္ မဟာဗ်ဴဟာ ေလ့လာေရးဌာန (IISS) ၏ အဆိုအရ ျမန္မာစစ္တပ္တြင္ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ႏွစ္လယ္တြင္ တပ္ရင္း ၂၄၅ ရင္း ရွိလာၿပီး၊ ယခုအခါ တပ္ရင္းေပါင္း ၅၀၀ ေက်ာ္အထိ တိုးခ်ဲ႔ ထားခဲ့ပါသည္။ 

မစ္တိုက္ေလယာဥ္အသစ္မ်ား၊ လက္နက္မ်ား ထပ္မံ ၀ယ္ယူခဲ့သလို၊ ယူကရိန္း ႏိုင္ငံႏွင့္ ရုရွား ႏိုင္ငံမ်ားမွလည္း တီ-၅၂ အမ်ဳိးအစား တင့္ကားမ်ား၊ ရဟတ္ယာဥ္မ်ား၊ ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရး စနစ္မ်ား၊ အင္တာနက္ ဆိုင္ဘာစစ္ဆင္ေရး အတြက္ ထိန္းခ်ဳပ္စီမံေရး ကရိယာမ်ား ထပ္မံ ၀ယ္ယူ ခဲ့ပါေသးသည္။ ထိုမွ်မက စရိတ္ ကုန္က်မႈ မ်ားျပားလွေသာ အဏုျမဴ ဓါတ္ေပါင္းဖို စီမံကိန္းမ်ားကဲ့သို႔ေသာ ကိစၥမ်ားကိုလည္း ခ်ဲ႔ထြင္ လာခဲ့ပါေသးသည္။ စစ္အသံုးစားရိတ္လည္း တစတစ တိုးတက္လာေနခဲ့သည္။ 

ထို႔အျပင္ စစ္တပ္ဖြဲ႔စည္းပံု၊ အမိန္႔ေပးဌာနမ်ားကိုလည္း တိုးခ်ဲ႔လာခဲ့သည္။ ယခင္က အထူး စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲမႈ အဖြဲ႔ ၁ ခုသာ ရွိရာမွ ယခုအခါ ၅ ခုသို႔ တိုးခ်ဲ႔ခဲ့သည္။ ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္အျဖစ္ တာ၀န္အသစ္ႏွင့္ ၾကည္း-ေရ-ေလ တပ္မ်ား၏ ပူးေပါင္းစစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲေရးမွဴးခ်ဳပ္ တာ၀န္မ်ားကိုလည္း တိုး၍ ခန္႔ထားခဲ့ေသးသည္။ ထို႔အျပင္ ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္ထံမွ မသိနားမလည္သူမ်ားထံ ႂကြားလံုးမ်ားလည္း ၾကားခဲ့ရေသးသည္။ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ေကအဲန္ယူက ဘိုကေလး ေဒသသို႔ ထိုးေဖာက္၍ တိုက္ပြဲမ်ား ျဖစ္လာအၿပီး ကာလတြင္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ အပါအ၀င္ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားထံမွ ယခုအခါ၌ သူတို႔ထံတြင္ လိုအပ္လွ်င္ ေလေၾကာင္းခ်ီ တင္ပို႔ႏိုင္ေသာ တပ္မႀကီးမ်ား ရွိေနၿပီဟု ဆိုခဲ့ၾကေသးသည္။ အသစ္ ၀ယ္ယူထားေသာ လက္နက္မ်ားျဖင့္ စစ္ေရးျပ၍ ၾကည္း-ေရ-ေလ ပူးတြဲ စစ္ဆင္ေရး ေလ့က်င့္ခန္းမ်ားလည္း ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကၿပီး ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ စစ္သည္ အင္အား ၃၀,၀၀၀ ေက်ာ္ ပါ၀င္သည့္ ၾကည္း-ေရ-ေလ ပူးတြဲ စစ္ဆင္ေရးမ်ား ကို ဧရာ၀တီတိုင္း ေငြေဆာင္ကမ္းေျခႏွင့္ မိတၳီလာတို႔တြင္ ျပဳခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ပူးတြဲ စစ္ဆင္ေရး ေလ့က်င့္ခန္းကို "ေရႊျပည္သာ" "ေရႊျမန္မာ" စသျဖင့္ သဲေျမပံု စစ္ဆင္ေရး ေလ့က်င့္ခန္းမ်ား ၂ ခါ ေလ့က်င့္ခဲ့ၾကေသးသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ထိုမွ်မက မိန္႔ခြန္းမ်ားတြင္ ႏိုင္ငံတကာတပ္မ်ား က်ဴးေက်ာ္ လာပါက ခုခံရန္ ျပည္သူ႔စစ္ မဟာဗ်ဴဟာ ျဖင့္ အသင့္ျပင္ထားေၾကာင္း ဆိုခဲ့ၾကပါေသးသည္။ 

အခ်ဳိ႕ေသာ ပညာရွင္မ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စစ္အသံုးစရိတ္သည္ ဘ႑ာေရး ဘတ္ဂ်က္၏ (၆၀%) မွ် ရွိမည္ဟု တြက္ခ်က္ ေနၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဆင္ႀကီးေျခမခိုင္ သကဲ့သို႔ တပ္မေတာ္က ေအာက္ေျခက ၿပိဳေနၿပီ ျဖစ္သည္။ တပ္တြင္း ဖိႏွိပ္မႈ၊ အခြင့္အေရး တန္းတူညီမွ် မရွိမႈမ်ား၊ စား၀တ္ေနေရး ျပႆနာမ်ားေၾကာင့္လည္း ရဲေဘာ္မ်ား တပ္ေျပးေနၾကၿပီ။ ဂ်ိန္းစ္ ကာကြယ္ေရးဆိုင္ရာ မဂၢဇင္း (၂၀၀၆